De publieke kranten

Kim Winkelaar legt in dit oude maar nog altijd zeer relevante stuk uit dat het idee van de publieke omroep net zo onzinnig is als het uitgeven van publieke kranten.

Er is een vreemde situatie in Nederland. We hebben drie verschillende televisienetten, allemaal volledig betaald met belastinggeld. Geld dus dat afkomstig is van gewone mensen die natuurlijk wel kijken naar die netten, maar er nooit om gevraagd hebben. De reden dat die netten er zijn ligt in een ver verleden, toen Nederland nog een verzuilde maatschappij was.

Televisie maken was enorm duur, dus moest de overheid bijspringen om het van de grond te krijgen. En om te voorkomen dat er groepen in de samenleving zouden zijn die te weinig aandacht zouden krijgen is het verzuilde omroepbestel in het leven geroepen, met allerlei verschillende omroepverenigingen, die allemaal hun eigen directies, programma’s, omroepbladen en achterban hadden.

Maar dat was vroeger. Televisie maken kost niet zo veel meer, maar desondanks is de omroep zelf niet veranderd. Sterker nog, televisie maken in Hilversum geschiedt nog steeds volgens hetzelfde recept als in de jaren vijftig, en geen politieke partij die pleit voor het stoppen van het investeren in die televisie.

Stel nu dat we het huidige televisie-beleid zouden vergelijken met de krantenwereld. Dan zouden we een situatie hebben waarin ieder huishouden iedere dag, 365 dagen per jaar, drie verschillende kranten in de bus zou krijgen. Gratis! Met verschillende katernen, met sport, puzzels, kinderpagina’s, alles! Dat zou heel belangrijk gevonden worden, want commerciëlen kunnen geen fatsoenlijke achtergrondartikelen schrijven, commerciële kranten brengen alleen maar pulp, en commerciële kranten laten zich slechts dicteren door de commercie.

Die drie gratis kranten worden natuurlijk gevuld door verschillende redacties, zeg 20 stuks. De KKR (Katholieke Kranten Redactie), de ER (Evangelische Redactie) en de AVKR (Algemene Verenigde Kranten Redactie) zouden de ene dag in kranten hun stukjes schrijven, terwijl de andere krant bestond uit stukjes van de VPKR (Vrijzinnig Protestantse Kranten Redactie), de NRS (Nederlandse Redactie Stichting) en de NCKV (Nederlands Christelijke Kranten Vereniging). In krant drie leest u weer heel andere stukjes en artikelen, van weer andere redacties.

De kranten wisselen dagelijks van redacties, redacties werken soms samen maar vaak ook niet, er worden grootschalig artikelen uit het buitenland vertaald en gepubliceerd, er zijn voor al die verschillende kranten en redactieverenigingen eigen internetsites, kortom: het is allemaal redelijk chaotisch. Maar de leescijfers bewijzen hoe belangrijk het allemaal is. Mensen lezen massaal de publieke kranten. Niet gek, omdat de kranten voor veel (belasting)geld de rechten van het WK voetbal hebben gekocht, en daardoor daar als enige over mogen schrijven.

Het nieuws in die kranten is natuurlijk niet helemaal objectief. Want al die redacties hebben hun eigen politieke achterban, en die heeft stiekem zijn invloed. De hoofdredacteuren worden meestal door de politiek aangesteld, want de politiek betaalt immers.

De commerciële kranten hebben het zwaar. Want ook al worden de drie publieke kranten met belastinggeld betaald, er wordt wel volop geadverteerd in die kranten. Advertentiegeld dat dus niet naar commerciële kranten kan gaan. Bovendien worden de commerciële kranten wel langs dezelfde meetlat gelegd als de publieke kranten, er is dus strenge regelgeving voor hen. En uiteraard zijn de publieke kranten druk bezig om te concurreren met de commerciëlen. Een oneerlijke concurrentieslag uiteraard, en toch zijn er commerciële kranten die meer lezers trekken dan de publieken.

Zou dit een medialandschap zijn wat u aanstaat? Of bent u eigenlijk best tevreden over de wijze van informatievoorziening die het Parool, de NRC, de Volkskrant, het AD en de Telegraaf u bieden? Let wel, dit zijn allemaal commerciële bedrijven.

De roep dat de commerciële omroepen voornamelijk pulp uitzenden, en dat daarom flink uit de belastingruif gegraaid mag worden voor ‘kwalitatief goede’ televisie (zoals Lingo), is nogal vreemd. De reden dat de commerciëlen zoveel pulp maken, is omdat de vraag naar kwaliteit al wordt vervuld door de subsidiesponzen. Waarom nog een programma als ‘NOVA’ maken op een commercieel kanaal als zo’n programma al gemaakt wordt door een publieke omroep? De beste documentaires treft een mens overigens aan op een commerciële zender als Discovery, National Geographic of Animal Planet. Daar is geen cent belastinggeld voor nodig blijkbaar.

De publieke omroep is voor objectieve berichtgeving net zo nuttig als de publieke krant. Niet dus. En alleen dat al is genoeg reden om het hele omroepbestel uit de lucht te halen.

Overgenomen van Vrijspreker.nl.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s