Zelfs kerst is geen feest in het verpleegtehuis

Blogger ‘Ratio’ doet verslag van het kerstdiner in een Nederlands verzorgingstehuis:

De verzorgingsstaat. Hoe werkt zoiets in de praktijk? Na een leven belasting betalen zorgt de staat voor je. Als je lichaam je in de steek laat is er het verpleegtehuis. Voor de zwaksten in de samenleving. Hoe gaat er nu aan toe? Laten we het kerstmaal van een doorsnee verpleegtehuis in een doorsnee stad beoordelen.

Allereerst wordt het kerstmaal ruim voor de daadwerkelijke kerst gegeven. Om het hele tehuis af te werken wordt soms gekozen het over drie dagen te verspreiden. Om het personeel te ontlasten geschiedt dit ruim voor kerst. Bijvoorbeeld op vrijdag 19 december.

De bewoners zitten allen in een rolstoel. Een aantal hebben een scheve mond door hun eenzijdige verlamming. Anderen zijn bijna blind of dementerende. Naast iedere bewoner is er een plek voor een vriend, of een familie lid. Lang niet iedere plek is bezet. Vrijwilligers nemen voor zover ze voorradig zijn plaats naast de bewoners wier familie niet is komen opdagen. Sommige bewoners hebben zelfs diverse achterkleinkinderen maar eten alleen. Geen van de kinderen, kleinkinderen of achterkleinkinderen wist dit jaar de weg naar de kerstdis te vinden.

De bewoners hebben onderling niet veel meer te melden. Ze zitten al de hele dag met elkaar opgescheept hetgeen niet bevorderlijk is voor een sprankelende tafelconversatie. De familieleden en vrienden hebben de nodige zorg aan hun kleding besteed. 40 jaar economische stagnatie en 6 jaar officiële crisis hebben echter diepe sporen getrokken. Het ziet er maar al te vaak triest uit.

Het kerstverhaal moest dit jaar kennelijk politiek correct zijn. Geen ster, drie koningen, of een kindje in het stro. Maar een verhaal over een wit rendier met een zilveren klok tussen het gewei. En een kind dat tijdens de zoektocht naar het klokdragende rendier in een schaapstal belandt. En daar met schapen praat. Het verhaal gaat langs veel van de bewoners heen, ze beginnen te knikkebollen.

Het hoofdgerecht wordt opgediend. Verrassend smaakvol. Maar hoe lekker smaakt een maaltijd zonder je naasten? We leven in een samenleving waar we de opvoeding van onze kinderen uitbesteden aan derden en de zorg voor ouderen aan de staat overlaten. Zaken die ertoe doen stoten we af. De welvaart is zodanig uitgehold dat man en vrouw samen moeten werken willen ze de molensteen van de hypotheek of huur kunnen opbrengen. De belastingen zijn dermate hoog dat het zelf zorgen voor ouderen of je eigen kinderen geen optie meer is. De medemenselijkheid wordt daardoor uitbesteed aan (semi) ambtenaren en zorg professionals.

We leven in een tredmolen waarin we afstompen. Relaties, zelfs die tussen ouder en kind, staan onder druk. De staat lijkt de samenleving juist te ontbinden. Door de zorg en opvoedingscomponent naar de staat over te hevelen zijn onze levens uitgehold. We hebben het over de betaalbaarheid van de zorg. En ontkennen daarmee de kern van zorg. Zorg is net als liefde een van die dingen die niet goed in geld is uit te drukken. Zorg lijkt me een essentieel onderdeel van ieders leven. Zorg is vooral het delen van je tijd met een behoeftige naaste. Zorg is het delen van een kerstmaal met je ouders.

Het toetje komt. Mijn vader heeft minder remmingen dan vroeger en heeft het toetje net als de andere gerechten in no time naar binnen geschoven. En begint weer te knikkebollen. De slabbetjes worden afgenomen. Het hoogtepunt van het jaar is weer voorbij…

Via: vrijspreker.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s