Het succes van private spoorwegen

JR Tokai, één van Japan’s private spoorwegbedrijven, heeft deze week voor het eerst passagiers vervoerd met 500 kilometer per uur. Honderd treinfanaten hadden het geluk om als eerste mee te mogen rijden met de Maglevtrein, die pas in 2027 open zal gaan voor het gehele publiek. De testrit is het zoveelste succes van de Japanse spoorwegen sinds haar privatisering in 1987.

Een impressie van de testrit.

De Japanse spoorwegen staan bekend als de beste ter wereld. Treinen rijden er vrijwel altijd op tijd, overstappen gebeurt geruisloos en efficient, de wagons zijn zeer schoon en het land heeft een uitstekend netwerk van hogesnelheidstreinen. De spoorwegen zijn er zo punctueel dat de conducteur zijn excuses aanbiedt in het enkele geval dat de trein meer dan een paar minuten te laat is.

Vergelijk dat eens met de Nederlandse Spoorwegen. Hier zijn de treinen smerig, is vertraging de normaalste zaak van de wereld en lukt het de NS niet eens om één hogesnelheidslijn fatsoenlijk te opereren. Hoe kan het dat de Japanners wel een goed treinennetwerk hebben?

In 1987 is de Japanse overheid begonnen met de privatisering van Japanese National Railways, het inefficiënte en verlieslijdende staatsbedrijf dat de belangrijkste lijnen van het land exploiteerde (lokale spoorwegen waren al in private handen). Het bedrijf werd in zeven stukken gehakt en de drie belangrijkste daarvan werden verkocht aan private investeerders. Sindsdien hebben de Japanse spoorwegen het ene na het andere succes geboekt, culminerend in de succesvolle testrit met de Maglevtrein van deze week.

Het verschil met de ‘privatisering’ van de Nederlandse Spoorwegen in 1993 is dat in Japan het spoor wél grotendeels aan de markt overgelaten is. Een groot aantal spoorbedrijven verzorgt daar het treinverkeer en concurreert met elkaar. In Nederland daarentegen heeft de NS een staatsmonopolie op de belangrijke lijnen en dat bedrijf is 100% eigendom van de overheid.

Een tweede verschil is dat de Nederlandse Spoorwegen gesplitst zijn in een bedrijf voor het treinverkeer (de NS) en een bedrijf voor het spoorbeheer (ProRail). Tegenstrijdige belangen en miscommunicatie tussen die twee bedrijven hebben voor een hoop problemen gezorgd. In Japan verzorgen de treinbedrijven zowel het treinverkeer als het spoorbeheer. De kunstmatige splitsing die doorgevoerd is in Nederland (en het Verenigd Koninkrijk) bestaat daar niet.

Willen we in Nederland eindelijk een fatsoenlijk werkend spoornet? Volg dan het voorbeeld van Japan en privatiseer de spoorwegen echt!

Een private Shinkansentrein raast met bijna 300 kilometer per uur naar zijn eindbestemming.

Advertenties

3 gedachten over “Het succes van private spoorwegen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s