Ik, Baconburger

Ik ben een Baconburger. Sinds een paar weken ben ik te koop bij de McDonalds voor het luttele bedrag van slechts 1 euro. Iedere dag stoppen duizenden mensen mij in hun mond, proeven de verrukkelijke smaak van de bacon, voelen de smeuïge saus waar ik mee gevuld ben over hun tong glijden. Daarna word ik doorgeslikt en vervolgen mijn eters waar ze die dag mee bezig waren. Al die mensen realiseren zich niet wat voor wonder ik ben. Ik voel me miskend.

Ik ben gemaakt door duizenden mensen, door duizenden kleine kunstenaars die aan het kunstwerk gewerkt hebben dat ik, de Baconburger, ben. Voor het broodje is een boer vroeg zijn bed uitgegaan om het graan te oogsten, op een tractor die gebouwd is door honderden fabrieksarbeiders. Voor de ketchup heeft een kweker tientallen plukkers aangenomen die de tomaten in een kas plukken, waar vele bouwvakkers met bloed, zweet en tranen aan gewerkt hebben. Voor de bacon heeft een boer varkens gekocht, te eten gegeven en maanden later laten slachten. Voor de burger hebben koeien jarenlang in de wei gestaan, onderhouden door misschien wel diezelfde boer. Voor de cheddarkaas hebben tientallen scheikundigen jarenlang naar het beste recept gezocht. Vervolgens zijn al deze producten door vrachtwagenchauffeurs eerst naar de fabriek, vervolgens naar het McDonalds distributiecentrum en daarna naar ieder filiaal van de hamburgerketen gereden. In het restaurant heeft een medewerker al die producten samengevoegd en opgewarmd. Zo ben ik, Baconburger, geboren.

Al het werk dat in mijn creatie is gestoken kwam tot stand op basis van de vrijwillige samenwerking van duizenden individuen. Er was geen centrale planner die zei wat de boer moest doen, wat de fabrieksarbeider moest doen en waar de vrachtwagenchauffeur heen moest rijden. Ik ben het product van de onzichtbare hand, van spontane orde. Ik ben het kind van de vrije markt.

Ondanks alle reguleringen en belastingen die de interacties tussen al die individuen bemoeilijkt hebben, lig ik nu toch in het McDonalds restaurant op je te wachten. Voor maar 1 euro mag je mij al op eten. Zelfs iemand met het minimumloon hoeft daar maar een paar minuten voor te werken. Is dat niet geweldig? Duizenden mensen hebben aan mij gewerkt, en toch kun je mij nu kopen voor zo weinig geld.

De volgende keer dat je mij eet, neem dan een kort momentje om de vrije markt te bedanken. Hoe hard de anti-kapitalisten ook schreeuwen, ik ben het smeuïge, knapperige bewijs dat de markt werkt. Voor iedereen.

Dit is een bewerking van de klassieker I, Pencil van Leonard Read. Lees het origineel hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s